۲۵/۱۱/۱۳۶۹

به آستان ماه بنی هاشم

یک محرم گذشت و حالا باز هم  یک محرم دیگر  آمد ، نمی شود که محرمی بیاید و برود و ما یکی از غزل های او را  به یاد نیاوریم و زمزمه نکنیم پس باز هم                                                       

می خوانیم و زمزمه می کنیم غزلی از او... از مردانی که هیچ وقت مولای خود را فراموش نکرد و ما هم با اشعار او مرثیه سرای حسین(ع) می شویم.                                                                             

در چند پست اخیر مطالبی درباره "من" های مردانی در چهار دوره شعری او نوشتیم  و تصمیم بر این است که به یاری خداوند در آینده با مطالبی باز هم درباره شعر و زبان مردانی  ادامه دهیم و البته اینبار از  زاویه ای جدید و نگاهی تازه به اشعار وی ...                                                                                                     

امروز که تصمیم بر بروز کردن وبلاگ با یکی از غزل های او درباره حسین(ع) بود در یکی از ویژه نامه هایی که درباره زنده یاد چاپ شده بود به مطلبی بر خوردم در ویژه نامه" آفرین رو شنان" آقای محسن مومنی  خاطره ای را نوشته بودند که تا به حال متوجه آن نشده بودم:                                                   

در یکی از روز های تابستان امسال با مرحوم دکتر سید حسن حسینی در حوزه هنری برای برگزاری جلسات بیدل شناسی قرار داشتیم.                                                                      

با احتیاط گفتم: اطلاع دارید آقای مردانی بیمارند. اشک در چشمان او جوشید  و با درد گفت : یعنی نصرالله  هم می خواهد برود ؟ نه خدا آن روز را نیاورد ! هنوز ادبیات انقلاب به او نیاز داردو...          

به عیادت استاد که رفتیم ،سلام آقای حسینی را به او رساندم.چشمانش درخشید و گفت:"سلامش را می خواهم چکار،دلم برای خودش تنگ شده ، به سید بگو بیاید دیدنم."                                       

اتفاقا آقای حسینی هم با چند روز تاخیر به اتفاق تعدادی از دوستان رفتند بیمارستان و از قضا دیدارشان هم خیلی طول کشیده بود. یکی از همراهان می گفت:آقای مردانی گفت"برای مردن آماده ام  اما تنها یک آرزو دارم و می ترسم بمیرم و غصه اش در دلم بماند و آن هم آرزوی زیارت کربلا است"           

آقای حسینی گفته بود:"نصرالله تو دیگه چرا غصه می خوری؟ بابا تو که در شعرهایت بارها به زیارت کربلا رفته ای ؟ و دیگران را هم با خودت برده ای! "

شهریور ماه قسمت شد به اتفاق رضا امیر خانی و سید علی کاشفی خوانساری به کربلا رفتیم. و قتی برگشتیم دکتر محسن پرویز گفت حتما به آقای مردانی سر بزن، اما من تعلل کردم.مدتی گذشت تا این که به اتفاق رئیس  و تعدادی از مسوولان  حوزه هنری  به منزلش رفتیم . استاد گفت فلانی زیارتتان قبول باشد و گریست .آرام  که گرفت گفت " منتهای آرزوی من  این است که به کربلا مشرف شوم ، اما می ترسم بمیرم و این داغ در دلم بماند" غزلی را خواند که برای حضرت سید الشهدا سروده بود و آرزو داشت در کنار ضریحش بخواند . در همان جلسه آقای بنیانیان یکی از معاونانش را مامور کرد  برنامه سفر او به کربلا را ترتیب دهد .زمینه که مهیا شد پزشکان اجازه نداند . اما  پزشک چکاره  است! وقتی در ایام پس از  عاشورا اعلام شد  و خبر گزاری ها اعلام کرده اند حال استاد مردانی و خیم است و پزشکان از ماندنش  قطع امید کرده اند ، ما دیگر برای آن نکو داشت کذایی تلاش نمی کردیم ، بلکه من به حرف آن کارگردان جوانی که می اندیشیدم  که مدت ها پیش دریافته بود آقای مردانی به آن مراسم نخواهد رسید.در انتظار شنیدن آن خبری بودیم که ماها بود هراس شنیدن ش را  داشتیم...  

هر جا نواخت چنگ محبت نوای دل

آهنگ نی نوا زنوا می برد مرا

روحشان شاد و یادشان گرامی